X
تبلیغات
احساسي كه هيچ جا ثبت نشد

احساسي كه هيچ جا ثبت نشد

جيغ يا سكوت؟‌؟‌؟‌؟‌؟‌؟‌كداميك از بار گناهم ميكاهد؟

کاش میشد ساعت دنیای را

روی نبض دست تو تثبیت کرد

کاش میشد روی هر موج نگاه تو

لحظه ها را با سکوتت غرق آرامش کرد

کاش میشد حس ناب با تو بودن را بارها و بارها تمدید کرد. .. . . . . . . . . . .

 

                                                                                                      شکیدا ۲۵/۷/۸۷

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1390ساعت 9:15  توسط شكيدا  | 

ساقیا امشب ز جور عشق آن آشفته حال

                           دل پریشانم قرارم رفته از دامان من

         مست مستم کن نمی خواهم بفهمم حال خویش

در دلش جایی اگر داشته ام

                   پس چرا یکدل شده با دشمنم؟

                                       ساقیا لبریز کن پیمانه را

  کز مسرت وارهانی حال این دیوانه را

                      دل ز جور بی کسی فریاد کرد

                                 با گلایه شکوه اش آغاز کرد

     در دلش بود که باز عاشق شود

                بار دیگر ز مهنتش فارغ شود

  لیک افسوس که در تقدیر من

        بانگ و فریادی که می آید به گوش

                               نیست جز اندوه و تنهایی و درد

ساقیا جز تو نمی بیند کسی این حال من

      جز در میخانه در دنیا ندیدم معبدی

                                مست مستم کن ز غم فارغ شوم

           دل بر آن است لحظه ای کز مستیش از سر پرید

                           دست معشوقش بگیرد

                                                             بوسه بر چشمش زند. . . . 

 

 

جمعه ۹/۷/۸۹

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1390ساعت 9:12  توسط شكيدا  | 

 

این بلاگ تقریبا ۱ سال و ۶ ماه و ۲۶ روزه که سکوت کرده . . .

 

 

خیلی وقته که دیگه نه جیغی دارم بزنم . . . نه شکایتی . . .نه حتی ناله یی . . .زوزه یی. . . .خنده یی . . . . حتی سکوت هم دیگه برام زجر آوره.

حالا دیگه فقط دوست دارم تو تاریکی مطلق اتاقم به صدای بلند دکلمه های شاملو و نامجو گوش بدمو به دود عود خیره بشم و بوی سیگار رو با تمام قدرت هل بدم تو ریه هام. . . .  میگن اینجور وقتها هیچ زبونی به صریحی زبون شعر نیست.

از فردا تمام شعر هام رو تو بلاگم میذارم. شاید آرومم کنه. . . .

+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم اردیبهشت 1390ساعت 10:10  توسط شكيدا  | 

نميرسد ستاره اي به پاي چشم هاي تو . . .

دیگر نه حکمی باقیست

نه قانونی مانده تا بر اساس آن حکمی صادر شود

 

ذهن خسته من زندگی و عشق را در یک معنا یافت

 

مرگ

 

خدا حافظ زندگی

.

.

.

 

+ نوشته شده در  شنبه چهارم مهر 1388ساعت 22:5  توسط شكيدا  | 

 شایدشبي خراب مي شود حصارهاي فاصله

 شاید .. ..   ..   ..    ..      ..        ..       ..          ..        ..

 

 

                                ********

 

 

 

               

 

               

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم شهریور 1388ساعت 17:21  توسط شكيدا  | 

تو دور ميشوي

پلك مي نهي به هم

           ستاره ميرود

عشق مي رود

                      شبنم تهي ز تو

     شبنم تهي ز عشق

    شبنم سياه و ساكت و سرد است!!!!

نگاه كن خزان رسيده است     !!!!!!!!!!!!!

 

           

     دستهايم در اين سكوت غم انگيز

آهنگ عشق بي ثمر را در نبض هاشان

                                    فرياد ميكنند!!!

 

                                         

+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم شهریور 1388ساعت 17:23  توسط شكيدا  | 

او رفت گر چه برایم همیشه ماندگار است

 

 

در چشمانت چيست که مرا به سوي خود ميکشد؟

در گرمي دست هايت چيست که دستهايم آنها را ميطلبد ؟

 در آينه چشمهايم بنگر چه ميبيني؟

 آيا ميبيني که تو را ميبيند؟

 صداي طپش قلبم را ميشنوي که فرياد ميزند دوستت دارم. . .  

 

 

 دیر گاهیست که تنها شده ام قصه غربت صحرا شده ام وسعت درد فقط سهم

من است بازهم قسمت غم ها شده ام دگر آیینه ز من بی خبر است که اسیر

 شب یلدا شده ام من که بی تاب شقایق بودم همدم سردی یخ ها شده ام

 

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم مرداد 1388ساعت 21:46  توسط شكيدا  | 

ز همه دست کشیدم که تو باشی همه ام . . .

 

فقط اسمي به جا مانده از آنچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالي قلم خشكيده در دستم

گره افتاده در كارم به خود كرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن چه راهي پيش رو دارم

رفيقان يك به يك رفتند مرا با خود رها كردند

همه خود درد من بودند گمان كردم كه همدردند

شگفتا از عزيزاني كه هم آواز من بودند

به سوي اوج ويراني پل پرواز من بودند . . .

 

 وقتی که دیگر نبود من به بودنش نیازمند شدم .

وقتی که دیگر رفت من به انتظار آمدنش نشستم .

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم

وقتی او تمام کرد من شروع کردم

وقتی او تمام شد من آغاز شدم .

و چه سخت است .

تنها متولد شدن مثل تنها زندگی کردن است ، مثل تنها مردن . . .

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم مرداد 1388ساعت 21:36  توسط شكيدا  | 

جيغي از سر ناله،،،

 

مستقیم به جلو, بازگشتی در کار نیست,   پلی برای دور زدن نمانده باید رفت اینجا ایستادن یعنی مرگ   باید بروی به هر جا که شد . . . فاصله ها بیشتر میشود,  دیوار سرد غرور بین من و تو قطورتر میشود   تو آن سوی خط میخندی و هیچ خیالت نیست   شادی در نگاهت موج میزند و شور جوانی در حرکاتت پیداست هنوز,  مثل گذشته هیچ دردت نیست انگار…دیگری این سو ایستاده  مغموم و خسته,  تا تو می ایی هراسان میشود تاب نگاه ندارد رو میگرداند و ابلهانه لبخند میزند به که؟ زیر تیغ افتاب عرق میریزد  نه از گرما بلکه از شرم    شرم؟ شرم از تو ؟ نه,  از خویشتن شرمگین است درد شکستن غرور بی ارزشش را در حرفهایش میتوانی بشنوی بیهوده تقلا میکند تا جایی باز کند برای خود اما کسی با او نیست انگار هیچ کس اورا نمی بیند…

 

 

ســراغ از مـا نمی گیـری                          

                            دگـر در خـواب و

 بیداری

 

از این عاشق ‌ترین

عاشق                           

                            مـبــــادا دســت

 بــرداری

 

 

تـو را در خـلـوت

شبـهـام                           

                         

   پرستش می کـنـم تا صبح

 

نرنجـم گـر تـو بی

تـردیـد                           

                            مــرا دیــوانـــه

 پـنــداری

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی و یکم تیر 1388ساعت 9:46  توسط شكيدا  | 

تو بودي...هستي...بي آنكه بخواهي!!!!

 

انگار كه نفرين شده ام به چه گناهي  نميدانم

 سرنوشت بازيها دارد با دل خسته من  اسير نفس او شدم وچه اسان تحقيرم ميكند

 سردرد امانم نميدهد چشمانم به سياهي ميرود همه جا تاريك است  خاك مرده

 برسرايم ريخته اند

 خنديدن را از ياد برده ام شادي با من غريبه است وچه دور ميبينمش  دست

 نيافتني ميماند

 سكوت مطلق

 اما دلم عجيب سنگين است  حال ميتوان گريست  نه ؟

 صداي سكوت است كه مي ايد  و من تنها نشسته ام با بغضي در سينه ام توان

 شكستنش را ندارم  شايد هم

 نميخواهم بشكنمش  مدتهاست كه بامن است  دامني ميجستم كه پناهم باشد و پرده

ا شكم  ميخواستم انجا سردر

 شانه هاي او هاي هاي گريه سردهم اما افسوس .....

 اشكهايم انگار خريداري ندارند

 و ظلمت شب است كه بر خانه ام حكم ميراند كورسوي اميدي ميبينم  يا كه شايد

توهمي بيش نيست  دنيا با من غريبه است  وشب سهم من است از تمام

روشنايها./

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی و یکم تیر 1388ساعت 9:42  توسط شكيدا  |